τώρα θυμήθηκα μια λεκτική διαμάχη , από αυτές τις πολύ κομψές που διαδραματίζονται στους τοίχους της κεντρικής βιβλιοθήκης ε.μ.π. (αυτήν με την ξύλινη σκάλα που τρίζει , για απόλυτη ησυχία) :
<<το μ@νί είναι σαν το χταπόδι : όσο το χτυπάς , απλώνει>>
και από κάτω η απάντηση με καλλιτεχνικά στρογγυρά γυναικεία γράμματα :
<<θα πρέπει να έχεις γ@μήσει πολλά χταπόδια εσύ>>
αχ , αθάνατες εποχές διαβάσματος
